Duurzaamheid

In 2011, tijdens een congres in de Verenigde Staten, viel bij mij het kwartje. Op mijn vlucht naar Philadelphia was ik door een steward van KLM nog speciaal welkom geheten als Frequent Flyer. Iets waar lange tijd een zeker gevoel van status aan kleefde. Maar tussen die duizenden congresgangers voelde ik ineens een ongemak over al mijn vliegbewegingen. De milieubelasting van mijn vele vluchten, geregeld meer dan 10 retourvluchten per jaar, drukte ineens op me. Ik besloot het jaar daarop het congres over te slaan en dat voortaan vaker te doen. Iedere drie jaar sloeg ik hét congres op mijn vakgebied over. Als mensen me vroegen waarom ik afwezig was, hield ik het vaag. 'Te druk' of 'het kwam niet uit' voelden acceptabeler als excuus dan zorgen om het klimaat. Die zorgen pasten niet in mijn beeld van de flitsende academische wereld.

Ik drong langzaam maar zeker het aantal reizen dat ik maakte terug. Al snel verloor ik iedere status bij luchtvaartmaatschappijen en moest ik collega's uitleggen waarom ik in een andere rij stond bij het inchecken. Toen kwam ik uit de kast met mijn milieuzorgen. Veel collega's bleken dezelfde worsteling te hebben maar zagen geen oplossingen. Het lijkt lastig om een wetenschappelijke loopbaan te combineren met duurzaam gedrag.  Sinds 2019 probeer ik een rol te vinden bij het terugdringen van milieubelastende elementen in mijn werk en in de academische wereld als geheel. Als wij als wetenschappers de klimaatcrisis niet serieus nemen en er naar handelen, wie dan wel? 

Reducing the Carbon Footprint of Academic Conferences

Ieder jaar wordt het congres van de American Society of Tropical Medicine and Hygiene gehouden in de VS. Ieder jaar bijna 5000 deelnemers en genoeg vliegkilometers voor 58 retourtrips naar de maan. Hoe kunnen we dat veranderen? Met internationale collega's stellen we verschillende opties voor om de ecologische voetafdruk van dit congres te verkleinen. We publiceerden onze berekeningen en opinie in The American Journal of Tropical Medicine & Hygiene.

Download

Volkskrant: Wetenschappers, het is niet van deze tijd de wereld over te vliegen voor ieder congres ( 2020)

In 1837 hield een onervaren Charles Darwin zijn eerste wetenschappelijke presentatie voor de Geological Society. Achter hem landkaarten en diagrammen, voor hem een zaal met voornamelijk Britse onderzoekers. In de 180 jaar die volgden, veranderde er vrijwel niets aan de vorm van wetenschappelijke lezingen en congressen. Alleen de omvang en het internationale karakter groeiden. Lees het volledige opiniestuk hier.

Column: borrelende vragen en slurpende generatoren

‘Hier zijn de foto’s van vandaag’. Ik bekijk de foto’s van de display van onze twee vriezers in Ouagadougou die me volgens afspraak zijn opgestuurd. Niets aan de hand: de displays geven -87°C en -86°C aan. Na serieuze vriezerproblemen een jaar geleden bezoekt een collega iedere zaterdag en zondag het laboratorium en rapporteert de foto’s in onze WhatsApp groep. Ik heb inmiddels bijna 200 foto’s van vriezerdeuren ontvangen uit Burkina Faso. Menig psychiater zou een hoogst ongebruikelijke obsessief-compulsieve stoornis vermoeden op basis van het fotomateriaal op mijn telefoon. Lees verder

Min 70 is het nieuwe -80

Ultrakoude vriezers behoren tot het de meest energieslurpende apparaten in laboratoria. Een enkele vriezer verbruikt ongeveer evenveel energie als een heel Nederlands huishouden. Tot de jaren 1980-90 stonden ultrakoude vriezers ingesteld op -60C of -70C. Daarna werden koudere temperaturen aangeboden en meteen werd -80C of zelfs -86C standaard. Zonder enig bewijs dat een koudere temperatuur nodig is. Die tien graden verschil tussen -70C en -80C scheelt meer dan 30% in energieverbruik en ongeveer 1000 kg CO2 per jaar. Alle reden om kritisch te kijken naar vriezertemperaturen. Dat deden we met internationale collega's. Dit document vat onze bevindingen samen: de meeste materialen zijn veilig bij een warmere temperatuur: een makkelijke manier om enorm veel energie te besparen.

Download